¿Sentíu vágado a hora de tomar a decisión de separarse de Milladoiro ou é que lle gusta improvisar na vida como os músicos de jazz, estilo que vostede admira?
A vida é pura improvisación, aínda que un se propoña o contrario, non hai posibilidade algunha de planificala, tan só unha vana ilusión de control que se esvaece á medida que un mergúllase no absurdo da condición humana. A decisión de abandonar Milladoiro ten que ver coa renovación ou a revolución persoal permanente na procura da satisfacción, do poder de desprenderse de cousas para gañar outras, tendo en conta que é máis importante o feito de poder facer o que as consecuencias que tal decisión poda traer.

¿Cómo se vive a soltería artística tras longos anos de matrimonio?
Extraordinariamente ben, teño que recoñecelo. Milladoiro existe agora no inconscente, e dende ali tenta influir nas decisións da vida conscente. É unha loita normal nestes casos, pero a libertade ten un regusto moi doce, a responsabilidade nas decisións asusta tan só si consideramos inxenuamente que esas decisión van cambiar algo trascendental. Tal inxenuidade non é propia dos que peiteamos canas xa fai bastante tempo.

Despóis dos seus antecedentes artísticos, plantexarse publicar un traballo en solitario exixía aumir a obriga de facelo ben, ¿está satisfeito co seu disco, Albeida?
Relativamente satisfeito, porque sempre cambiaría cousas a posteriori. Pero eso é algo consustancial á creación, sempre inacabada, sempre susceptible de reforma, o concepto de obra rematada non se produce senón na mente do que consume o producto, non do que o fabrica.

Vostede confésase un grande lector literario e un grande admirador de Proust. ¿Buscou con Albeida o seu tempo perdido?
Máis ben busquei o tempo recobrado, ese que se perde para sempre sin non estamos atentos a interpretar a súa memoria. Un tempo que se pretende ininterrumpido, un discorrer da vida o máis sinceiro posible consigo mesmo.

Ademáis, moitas das suas letras son poemas, foi realmente un traballo inspirado…
Os textos son esenciais no meu concepto de Albeida, ainda que non teñen un nexo argumental entre eles, falan de Rosalía, de relacións persoais, de desafíos para a indiferencia. Os textos suxiren música e ahí reside unha das suas virtudes máis importantes. A poesía galega ten un alto nivel en xeral, merece moito máis do que recibe actualmente en concepto de número de lectores e fomento á leitura.

O seu álbum é, asimesmo, un traballo heteroxéneo, onde se atopan dende sons da terra ata guajiras caribeñas ou algo de jazz. ¿Coida que o camiño dos artistas actuais pasa pola mistura e o mestizaxe musical?
Nunca, dende que a Humanidade existe, se deu o caso de que a música non fora mestiza. Música e mistura son conceptos inseparables non sentido de que non hai música que non proceda doutra anterior, con máis ou menos elementos novos. Os artistas actuais non deberíamos colgarnos a etiqueta da mestizaxe como se fose algo que inventáramos nós e que a sociedade nos debería consumir por tal razón. A mestizaxe non é unha virtude, unha cualidade ou unha moda, non é un símbolo nin un futuro nin unha realidade. A mestizaxe é una característica propia da arte humana de onte, de hoxe e de sempre.

¿Considérase un músico máis tradicional que moderno ou máis moderno que tradicional?
A tradición é un proceso ó que se ve sometido a música dunha sociedade particular. Dende ese punto de vista, son un músico tradicional. A modernidade é o punto de contacto da tradición co xeito actual de facer música. Dende ese punto de vista, son un músico moderno.

Vostede comenta que non descarta verse tocando en Pubs. ¿Pode un artista vivir da música hoxe en día?
A música é un conxunto de actividades que poden permitir unha dedicación exclusiva. Un músico pode vivir da súa profesión, pero non só de dar concertos. Depende do tipo de música que un faga, da súa repercusión (que pouco ou nada ten que ver coa calidade), e do que un considere "vivir".

¿Cal é o prezo que hai que pagar por facer o que che dé a gana?
Altísimo, máis alto do que un puidera imaxinar, pero sempre compensa.

Para unha das pezas do seu albúm, Sombras do paraiso, permitiuse o luxo de gravar coa Orquestra Filarmónica de Praga. ¿Cómo lle sentaron os bucólicos paseos filmados polo ollo dunha cámara que deu pola romántica cidade?
Mal. O ollo dunha cámara recorda demasiado ó Gran Hermano. Son consciente de que todos os que nos subimos a un escenario somos exhibicionistas, pero non chego a entender de qué xeito tan cómodo se mostran algúns que non teñen nada que mostrar.

Tamén, para gravar o seu disco contou coa colaboración dalgúns dos mellores artistas e grupos galegos, Anxo Pintos, Susana Seivane, Treixadura ¿Cal é o segredo para ter tan bos amigos?
Non hai segredo, tan só a seguridade de que valen tanto ou máis que ti.

Un deses colaboradores foi alguén moi especial, o seu can Cosme. Seica a sua voz casou sensación entre o público americano e anda de xira polos Estados Unidos. ¿Consideran a posibilidade de volver a gravar xuntos ou Cosme vai emprender tamén a sua carreira en solitario?
Gustaríame, pero o seu cachet faino totalmente inviable.

¿E qué me di dos veciños de Albeida? ¿Cal foi a sua reacción ó ser a paisaxe humana que lle inspirou o disco?
De simpatía, pero non de entusiasmo. Quizáis estean máis de volta de todo que eu.

¿Cómo reaccionaron os seus alumnos –Rodrigo Romaní é profesor de harpa na Universidade Popular de Vigo- ante a saída de Albeida? ¿Fixéronlle moito a pelota?
Na Aula de Arpa do Conservatorio de Música Tradicional da U. P. non temos aprobados ou suspensos, non hai motivos para facer pelotas. Un estudiante de música ten os seus gustos e preferencias e debería ter moita personalidade en escollelos. Albeida desperta opinións distintas, como debe ser.

Estase a preparar a saída dun novo xornal diario en galego para toda Galicia. ¿Cómo valora esta nova? ¿Cre que á música galega precisa maior difusión?
Se o novo xornal puidese non converterse en gran negocio que utiliza a confusión intencionada de conceptos moi distintos como son información, publicidade e propaganda, para o beneficio particular, sería extraordinario. De todos xeitos un diario en galego debería ser sempre benvido. O que necesita maior difusión é o deber do medio de comunicación de ser conscente de que ten que asumir a obriga da educación dos seus consumidores. A única posibilidade real de transformar a sociedade, de camiñar cara unhas relacións máis xustas reside actualmente na comunicación, de ahí precisamente o férreo control que os grandes grupos económicos exercen directa ou indirectamente en tales medios, impedindo a función educativa, e fomentando a culturilla falsa do "easy listen" ou os contos de fadas de reises e princesas. A cuestión é perpetuar a ignorancia.